Bij Yoda thuis ... (2)

Totaal. Oneindig. Het ego moet schipbreuk moet schipbreuk leiden. 

Douwe Tiemersma

Y. Zo Dirk, hoe was het de afgelopen week? Nagedacht over het doel in je leven? Of dat er een doel is? 

Dirk zat van zijn koffie te drinken en richtte zich op. Ja, natuurlijk had hij er wel over nagedacht. Maar daar was eigenlijk niet zoveel zinnigs uitgekomen. Maar ja, zeg je dat ook zo? Inmiddels had Dirk wel door dat een gewoon leuk snedig antwoord hem niet uit de brand zou helpen bij Yoda. Hij zocht even oogcontact met Prem, die vriendelijk terugkeek. Ja, die zou hem ook niet helpen. Hij schraapte zijn keel.

D. Nou, ja zeker wel. Maar eerlijk gezegd kwam ik er niet helemaal uit. Ik heb wel gemediteerd. En ik moet zeggen, dat vond ik wel prettig om te doen. Maar het doel van mijn leven is mij wat vaag gebleven. Ik heb geen doel kunnen ontdekken dus moet het antwoord eigenlijk zijn, mijn antwoord, er is geen doel. Het leven is zinloos. 

Y. OK. En kan je dat accepteren? Word je daar ongelukkig van, of zwaarmoedig? 

D. Ja, dat is het probleem. Nee, ik kan dat eigenlijk niet accepteren. Accepteren dat mijn leven zinloos is. Nee, volgens mij is het zo, maar alles verzet zich in mij om dat te accepteren.

Y. Heb je een idee waarom je dat niet zou kunnen accepteren? Yoda glimlachte en nam een slok van zij gemberthee. Het bleef even stil. 

D. Omdat er toch iets van zin moet zijn! En er waren mensen die zinnige dingen deden. En Jezus had toch ook een doel waar hij niet van afweek. Hij offerde alles op voor zijn doel, niet? 

Y. Ahh, het moet er zijn. OK. Laten we er voorlopig even van uitgaan dat jij niet de nieuwe Jezus bent. Zou je dan nog wel nuttige dingen kunnen doen? Zonder het grote oneindige doel van het bestormen van het koninkrijk Gods? Zou je een doel kunnen hebben in die zin dat wel allemaal van elkaar afhankelijk zijn, en geen doel voor het aardige projectje wat we even 'ik' zullen noemen? Heb je je werk goed gedaan? Je vrouw blij gemaakt? 

D. Ja, nou, ja, ik heb best wel nuttige dingen  gedaan. Goed gewerkt. Met mijn vrouw weet ik het niet zo. Ik geloof het niet echt. Ze vindt het ook maar raar waar ik nu mee bezig ben. 

Y. O jee. Je vrouw niet blij gemaakt. Ja, dan wordt het leven al een stuk moeilijker natuurlijk. Maar zie je in dat het leven zin kan hebben als je iemand gelukkiger maakt? Als je jezelf gelukkiger maakt. Als je de kat aait en zij gaat spinnen? Of wil je Boeddha worden, Jezus worden? 

D. Nou, misschien wel eigenlijk ... Ik word niet gelukkig door al die dingen die ik nu doe. 

Y. Besef je wel dat de Boeddha en Jezus geen ego meer hadden? Dus dat die helemaal niet gelukkig waren? Althans, er was niemand die hun geluk ervoer. Jij kan gelukkig worden, er is een Dirk die geluk kan ervaren. Maar dat geluk is natuurlijk eindig. Oneindig geluk bestaat alleen zonder iemand die zich daar bewust van is. Een paradox. Dat is oneindigheid, oplossen van de beperkingen van het ego, het wegvallen van alle conditioneringen. Misschien dat je dat ooit overkomt, wie zal het zeggen. Maar tot die tijd kan je ook hier doelen hebben, die vervulling geven. Hoe denk je dat je het best anderen kan helpen en van hen kan genieten?

Dirk keek een beetje verschrikt. D. Ja, door ze te helpen met hun problemen misschien? 

Y. Maar hoe weet je dan wat je moet doen? 

Dirk schudde zijn hoofd.

D. Door te doen wat zij willen van je? Maar dat deed ik al vaak ...

Y. Goed, laten we het volgende afspreken, ga door met mediteren. Maar nu met nog een opdracht erbij. Gewoon een heel eenvoudige. Yoda glimlachte even. Luister heel goed naar je vrouw en collega's. Echt luisteren. Niet gelijk er op ingaan, maar gewoon hun woorden binnen laten komen, zonder interpretatie. Kijk ook naar ze, hoe ze zich bewegen, glimlachen of juist niet. En interpreteer niet. Laat het gewoon binnenkomen. Als ze je wat vragen is het vroeg genoeg. 

Dirk knikte. Dat ga ik doen, zei hij. Yoda keek naar de houtkachel. Prem kwam aan om er even een blok hout bij te leggen. Er was een moment van stilte. Dirk wist nu even niet of hij moest blijven of gaan. Hij wachtte maar even af. 

Maastricht - Visé, april 2019

6. Personen die willen weten wat liefde is, zouden er meer baat bij hebben als ze zouden begrijpen wat liefde niet is.

 Floyd Henderson

Je traint in de regen, in de kou, in de wind, en wat krijg je, zon en warmte. Mooi zou je zeggen, ja, natuurlijk, maar ook zwaar in de omschakeling. Het slapen ging met horten en stoten, niet echt geweldig. De plank kraakte van het bed. Ik zelf moest de nodige keren naar de WC, dus kortom, het kon beter. Ik stond wat laat op om dit alles te compenseren. Desondanks viel het me niet mee.

Bij vertrek wilde ik mij insmeren met zonnebrandolie. Zeker mijn handen. De 'plekjes' zowel links als rechts zijn weggebrand (weggevroren eigenlijk) en alles ziet er weer goed uit. Dus vanaf nu wel goed insmeren. Maar .... u voelt hem al, zonnebrand vergeten ... Raar, hij zat in het bovenvak. Even langs het Kruidvat (we zitten gelukkig niet in de Sahara). Want daar hebben ze dezelfde als 2 jaar geleden bij de Intermaché gekocht tijdens mijn Camino eerder. En die ik dus kennelijk niet meegenomen had. En jawel, daar stonden ze. De goede flesjes. Maar ... 2 voor de prijs van 1. Tsjaa, wat te doen. Er een niet meenemen uit de winkel? Of wel en aan een pelgrim weggeven die geen zonnebrandcrème heeft? Maar hoe vind je die? Of weggooien die tweede? Of meesjouwen? Het weggooien van een deel en zo 2 spuitflesjes overhouden met ieder een halve dosis ? Of gewoon elke dag veel smeren? Wat zouden jullie doen? Voorlopig heb ik ze beide nog. Goed, extra zwaar op weg naar ons startpunt en vanaf daar bijna 16 km. Het worden er vandaag 17,5 km. Het lopen gaat niet soepel maar de Maas is prachtig. En de loslopende paarden deed aan de Pyreneeën denken. Een bonus was het terras in Eijsden. Een heerlijke Weizen was mijn deel. En daar zag ik Prem. Ik zwaaide naar hem en hij kwam bij me aan het tafeltje zitten . 

'En vond je het wat', viel hij met de deur in huis. 'Jawel, boeiend. Blijf sturen. Ik kan het nog niet goed beoordelen zo een eerste stukje. Maar ik was geboeid. Vind jij eigenlijk dat het leven zin heeft?' Hij keek op alsof het hem verbaasde dat ik hem die vraag stelde. 'Dat hangt ervan af, op welk niveau je die vraag stelt. Ik was natuurlijk niet voor niets bij Yoda. Ik kwam daar om wat te leren. En daarna, toen Yoda ziek werd ben ik, ben ik vaker gekomen en ben ik er ingetrokken. Zo'n fijne kerel en een geweldige leraar'. 'Dat geloof ik graag. Maar als ik het vragen mag, wat is de zin van het leven dan volgens jou?' Hij keek mij geamuseerd aan. 'Heb je voor jezelf daar al eens over nagedacht?' Ik knikte bevestigend en beaamde dat. 'Vanavond stuur ik je weer een deel van de dialoog tussen Yoda en Dirk. Misschien staat het daarin, en hij bestelde een Radler. En daarna weer verder, de grens over. In België, weer. Mooie tocht naar Visé. Prem en ik besloten voorlopig samen te reizen om de kosten te drukken. En Prem sprak wel wat Frans, zo over de grens altijd handig. We liepen langs de Maas. En toen weer de Maas over om ons slaapadres te vinden bij Christian en Claire. Daar zitten we nu. Uitkijkend over de Maas.

Mooie kamer. We werden ontvangen door Claire die ons naar 3 Frans sprekende en wijn drinkende mannen bracht. Of ik iets wilde drinken, jawel, biertje, zeker wel. Een Jupiler, gevolgd voor een Val-Dieu Blond. Prem hield het bij Spa. Waarom ik mijn 100 woorden Frans aan moet spreken als Prem erbij is snap ik niet. Prem is nog bezig met de juiste vervoeging van de verleden tijd als ik al weer allerlei onverstaanbare nonsens uit heb geslagen. Christian, onze gastheer,  heeft vanuit Visé de Camino gelopen, en daarna ook samen met zijn vrouw. Met een beetje Nederlands en Frans worden de verhalen uitgewisseld. 

En daarna gegeten in de tuin. Heerlijke aspergesoep vooraf (Hollandse asperges gekocht op de markt van Maastricht, die zijn lekkerder dan de Belgische), een soort ratatouille met couscous en heerlijke lokale aardbeien met ijs en slagroom en koffie om het af te maken. Prem is nu op en in slaap gevallen. Morgen op weg naar het klooster van de Fransciscanen in Luik. En nu alleen nog even doorgeven dat 1 van de 2 telefoonnummers van Clair en Christiaan vervallen is. Dat geef ik altijd door aan de Camino-vereniging. 

Bij Yoda thuis ... (1)

5. Yoda woonde in een klein huisje met veel groen om het huis. Net over de grens van Nederland in het Frans sprekende deel van België. Het was een gezellig huis met veel mooie Boeddha's en een brandende houtkachel. Yoda zat op de bank.

Dirk kwam de woonkamer binnen van Yoda. Prem had hem binnen gelaten. Een kort verslag. 

Y. Ga zitten Dirk, pak die stoel maar. Wat kom je doen hier in het buitenland? 

Yoda keek vrolijk en glimlachte. Zijn haar was dun en grijs, zo ook zijn baard die wel eens getrimd mocht worden. Hij leek wel wat vermoeid, maar dat kwam door zijn ziekte. Hartproblemen eisten zijn tol.  

D. Ik heb problemen waar ik niet echt uitkom. Ik ken Prem en hij dacht dat u mij misschien wat raad zou kunnen geven. 

Y. Tsjaa, die Prem. Eigenlijk doe ik geen gesprekken meer maar goed. Om Prem te bedanken ... 

Prem kwam binnen met de groene thee en keek wat verlegen. Hij serveerde de thee en ging aan de eettafel zitten en zette de telefoon aan om het gesprek op te nemen. Hij had van te voren aan beiden  gevraagd of dat OK was. 

Y. Maar vertel het eens, wat is je probleem? Er komen nooit mensen naar me toe zonder. Hij grinnikte kort.

D. Ik ben depressief. Zo voelt het. Ik heb nergens zin in. Mijn werk is saai, ik heb wel alles wat ik wil, maar niets boeit me meer. Ik verveel me, dus kijk ik TV series. Ik weet gewoon dat wat ik allemaal doe zinloos is, althans, zo lijkt het. Ik heb geen doel. Ik mis iets. Ik weet dat er meer moet zijn. Er moet toch een doel voor dit alles zijn?

Y. Waarom denk je dat? 

D. Dat er een doel is? Yoda knikte. Nou, dat moet toch wel. Zonder doel ... Hij gebaarde met zijn mollige armen naar de lucht en streek met zijn hand  even door zijn haar. Zonder doel, begon hij weer, is toch alles zinloos?

Y. Waarom denk je dat er zin is? Omdat dat moet? Van wie, van jou? 

Dirk greep dankbaar naar zijn thee om zijn onrust te bezweren. Hij voelde de zweetdruppels op zijn bovenlip verschijnen. 

D. Uhhh, er moet toch een doel zijn van het leven, of mijn leven? 

Y. Waarom? Omdat jij dat wil, om jouw depressie te bezweren? Je had toch altijd wel een doel? Een huis krijgen, een vrouw, auto, vakantie, tweede vakantie, promotie, clubkampioen worden? Is dat niet genoeg voor je? 

D. Nee, eigenlijk niet. Als je ze haalt dan ben je even blij, en daarna is het niet meer bevredigend, en als het niet lukt ...  Dan baal je. Maar je zoekt toch naar een groter doel. Echt geluk of liefde ... Ik ben niet gelukkig. Ik doe maar wat. Ik heb natuurlijk wel eens een film over de Boeddha gezien . En ik dacht, misschien mis ik iets. Hij heeft het over verlichting.

Y. En jij denkt, ik vraag dat aan Yoda, die geeft antwoord en dan weet ik het? Weet je, het gaat om zelfonderzoek. Het gaat om jouw inzicht. Vertel, wat vertelde de Boeddha jou? Wat heb je als inzicht meegekregen vanuit die films? 

Dirk mompelde iets en nam een slok thee. 

Y. Ga lekker naar huis. Ik zie je volgende week weer. Dan wil ik van je weten wat de boeddha gezegd heeft en wat hij jou kan leren. En ik wil dat je elke dag een kwartiertje mediteert. Op de boeddhistische manier. Ga zitten of liggen en adem in door je neus, voel de adem door je neus naar binnen gaan, en adem uit door je neus, en voel de adem door je neus naar buiten gaan. Kijk maar wanneer je dat doet. 

Dirk stond op en bedankte Yoda. Prem liep met hem mee naar buiten. 

Houthem - Maastricht zondag 7 april 2019 ( De zin van het leven is er zin in hebben. Alexander Smit)

 De zin van het leven is er zìn in hebben. Alexander Smit

4. Houthem - Maastricht zondag 7 april 2019

Ik zie Prem op een bankje zitten voor zijn lunch. Hij gebaart dat ik erbij kan komen zitten. Wat ik ook doe. Prem heeft wel wat last van zijn voeten. Hij heeft zo te zien een goede conditie maar is nog niet echt goed getraind in het lang wandelen. De voeten moeten nog even wennen, zo geeft hij te kennen. We kijken uit over de mooie heuvels van Zuid-Limburg. Echt genieten, zeker met een flauw zonnetje erbij. Prem is klaar met eten en pakt een schrift waar hij wat in leest. Hij kijkt me aan en begint te vertellen hoe hij, als Dirk bij zijn leraar kwam, de telefoon liet meelopen en later alles wat hij gemist had in het gesprek beluisterde en dat opschreef. Hij had een paar van die schriften. Ik toonde belangstelling. Prem vertelde dat hij vond dat er iets mee moest gebeuren. Hij vond er zelf zoveel wijsheid in; dat zou hij ook anderen gunnen. Ik vertelde dat ik iemand kende die dit soort boeken uitgaf. Hij was zeer geïnteresseerd. Dat zou mooi zijn. Het schrift omzetten in een boekje en dat laten drukken. Of ik dat wilde vragen. Hij zou dan een paar stukjes tikken op zijn tablet dat hij bij zich had (jaja, is wel weer 300 gram bedacht ik mij) en die dan opsturen naar mij. Het leek mij een kleine moeite. We wisselden telefoonnummers uit en maakten contact via Whatsapp. Prem zag er vrolijk uit en opeens jonger en vitaler, vrolijker. Zijn grijze haren waren wat dun geworden, hij was denk ik 1.80 meter. Ik schatte zijn leeftijd op een jaar of 60. 

We gingen weer op pad. Liepen een stukje samen en daarna zag ik hem langzaam wat afstand nemen van mij. Hij liep iets harder. Ik naderde de buitenwijken van Maastricht, die heerlijke stad en ging op zoek naar een slaapplaats. Even op de telefoon kijken. De adressenlijsten, de Airbnb’s en hotelletjes via Booking passeerden de revue. Ik besloot voor het botel te kiezen, de boot in de Maas, waar je redelijk goedkoop kan slapen, met ontbijt. Wel een klein hokje maar verder prima.

Ik checkte in en ging douchen en daarna even liggen. Daarna weer op en de stad in. Naar de Onze Lieve Vrouwe Basiliek met de kapel van Maria, Sterre der Zee.

Wat een kaarsen, wat een sfeer. Ik steek een kaarsje op. Hierna wat eten bij een goede Indiër en terug naar de boot. Met een prachtig uitzicht op de brug. Ik hoor een ping op mijn smartphone. Een stukje tekst van Prem! Ik begin te lezen en neem het over in mijn blog. Dan hoor ik gelijk of u het interessant vindt.

Vanuit Sittard- Houthem, zaterdag 6 april 2019 ( Halfhartig leven, dit is het stomste in het leven. Voor altijd weg is het moment dat voorbij is. Yoda)

 Halfhartig leven, dit is het stomste in het leven. Voor altijd weg is het moment dat voorbij is. Yoda

3. Vanuit Sittard- Houthem, zaterdag 6 april 2019

Ik stond vroeg op en ontbeet in het klooster van de Karmelietessen. Voor 30 euro ex ontbijt, beddengoed en handdoek. Maar dat ben ik natuurlijk wel gewend. Lekker ontbijtje op de kamer en dan op stap. Ik besloot eerst even het pelgrimspad te volgen. Niet de snelste route naar Santiago maar wel mooi en ik hoef daar natuurlijk niet snel meer heen. Santiago is mijn tweede thuis. Mijn eerste huis is onderweg zijn. Ik mis de mis en het gezang van de zusters. Want ik weet dat je er lekker kan slapen maar het zingen van de zuster kan beter. Laat ik het lief zeggen. De Karmelieten zijn verwant aan Jan van het Kruis en de berg Karmel in in Israel. Ik koop nog snel even een boekje van Jan ter inspiratie. Om 9 uur loop ik naar buiten en volg de rood witte plakkers die ik al eerder op het gezellige marktplein had gezien. Sittard is een leuk stadje. Op pad. Het is wat grijs en miezerig. Ik loop Sittard uit richting Munstergeleen en kom door het Danikerbos. Het is mooi hier.

En nu al wat op en neer. Ondanks dat ik vroeg ben hier zie ik een pelgrim voor mij lopen. Althans dat denk ik, hij heeft in ieder geval een schelp achterop zijn rugzak zitten. Mijn lengte zo te zien. Best lang. Hij loopt aardig door. Ik denk hem niet in te halen maar dan slaat hij rechtsaf. Er blijkt een terrasje in het bos te zijn bij een voormalig boerderij. Maar hij gaat naar binnen. Zo warm is het nog niet. Ik ga ook naar binnen en het is er al gezellig druk met vooral Limburgers die hun zaterdag vieren. Mijn mede pelgrim zit aan een ruime tafel dus ik besluit er bij te gaan zitten. Ik vraag non-verbaal of het mag. Het mag. Al zie ik wel iets in zijn ogen van, ben ik net op pad, zit ik alweer met iemand opgescheept. Maar het kan mijn verbeelding zijn. Een mens verbeeldt zich heel wat tenslotte. Ik begroet hem en hij groet terug. Ik besluit het gesprek te openen met de vraag waar de reis naar toe gaat. Hij antwoordt met een prettige rustige stem. ‘Naar Santiago’. Hij kijkt mij schattend aan wat ik ervan vind. ‘Zo, toe maar, niet slecht’, reageer ik. ‘In één keer of in etappes?’. ‘In één keer als dat lukt’, grijnst hij. We zijn even stil en bestellen koffie bij de Limburgse juffrouw. Een abrikozenvlaai met slagroom, vertel ik haar. Nu kan het nog bedenk ik mij. De koffie en gebak in Nederland is duur maar wel goed. ‘Ik heet Cami’, zeg ik. ‘Prem’, zegt hij. Een naam die vragen oproept bij bij mij, gezien de witte huid en het donkerblonde haar van mijn tafelgenoot. Maar de vraag stellen zou onbeleefd zijn in dit stadium. Hij staat op en loopt naar de bar om te betalen. Daarna pakt hij zijn rugzak, een Deuter, en zijn stok. Hij heeft één stok. Hij zegt gedag, glimlacht vriendelijk en vertrekt. Ik vertrek snel achter hem maar zie hem de rest van de dag niet meer. Na een mooie wandeling kom ik aan in mijn overnachtingsplek, Houthem. Een prachtige kerk en een mooie omgeving. Een bijzondere barokke kerk. Met 5 sterren hotel en refugio. Tegelijkertijd. In de kerk met mooie plafonds ligt de heilige Sint Gerlach. Ooit een ridder, daarna een heilige kluizenaar. Onder zijn sacrofaag ligt zand dat natuurlijk vanzelf geweldige eigenschappen krijgt. Bijvoorbeeld voor planten die wat ziek zijn en zo. Je mag wat zand meenemen. En een leuke uitleg van de mevrouw aldaar over het mooie mozaïek in de stilteruimte.Daar ingecheckt in het pelgrimsverblijf. Zes bedden. En daar zie ik Prem weer. We begroeten elkaar, nog net niet als oude vrienden. We besluiten in het dorp iets eenvoudigs te eten. En hoe kan het anders, we raken aan de praat. Hij vertelt zijn reden om te gaan lopen. Hij verzorgde een oude man, een wijze man, die Yoda als bijnaam had. Omdat hij op Yoda leek in de Starwars films en vaak ook dat soort uitspraken had. Geen ander universum, gewoon net over de grens in België. Hij was privé verpleger van Yoda. Yoda was al behoorlijk lang ziek maar ontving nog wel mensen. Steeds minder. Maar op het laatst ook een apart geval. Dirk. Apart omdat die man zo eigenwijs en irritant was, vond Prem. Maar de gesprekken tussen die bezoeker Dirk en Yoda waren best heel interessant. En Prem ging die gesprekken opnemen met zijn telefoon en daarna in de avond uitwerken in zijn schrift. Prem was gefascineerd. Uiteindelijk overleed Yoda. Yoda was ziek en besloot te stoppen met eten. Zes weken lang zorgde Prem voor hem, liet hem wat drinken en hield zijn lippen nat op het eind. En ja, dat overlijden raakte hem enorm. Hij besloot te gaan lopen. Met het handgeschreven boekje. Daar wilde hij wat mee. Hierna gingen we terug naar ons kleine pelgrimsverblijf. 

De zinloosheid had een naam

 Van harmonie is geluk een schaduw, het volgt harmonie. Er is geen andere manier om gelukkig te zijn. Yoda

2. De zinloosheid had een naam. Hij heette Dirk. Dirks leven had geen zin, althans hij voelde niet zoiets als zin. Dirk had werk, een vrouw, een kat en deed soms aan yoga. Hij had geld, een auto en vakanties. Hij had sex, niet zoveel, maar hij hij haalde het gemiddelde zoals beschreven in de Libelle van zijn vrouw. Hij was 49 jaar oud. Dirk had een rijtjeshuis in Geleen, een saai dorp in Zuid-Limburg, waar iedereen werkte bij de DSM of NedCar. Zinloze Dirk had geen klagen alleen wist hij niet waarom of waarvoor hij dingen deed. Hij had het gevoel dat zijn leven zinloos was. Wat ook zo was. Geen probleem voor de meeste mensen, want die hadden dat helemaal niet door. Maar Dirk was net iets te slim. Hij zag het wel. Hij had geen klagen maar wist niet waar hij het allemaal voor wilde. En hier beginnen we. Met zijn eerste bezoek aan Yoda. Op een oude boerderij die al lang geen boerderij meer was. Net over de grens in België. En daar is Prem ook, een vage bekende van Dirk. De ziekenverzorger van Yoda. Prem is getuige van de komst van Dirk en hun daaropvolgende gesprekken. Hij luistert, brengt koffie en thee en luistert. En iedere avond na die gesprekken schrijft hij op wat hij zich herinnert. Yoda sterft een paar jaar na zijn ontmoeting met Dirk en Prem vertrekt. Hij moet het verwerken. Yoda is ook zijn leermeester en vriend geworden. Hij besluit een camino te gaan lopen. En zo komt het dat Prem mij tegenkomt net buiten Sittard. En we besluiten een tijdje met elkaar op te lopen. Ik nam aan dat hij het pelgrimspad daar zou lopen naar Maastricht en eindigend in  Visé, maar hij bleek woestere plannen te hebben. Hij wilde naar Santiago de Compostella lopen. Mij wel bekend. En zo gingen we samen op pad. Voor een paar dagen gezelschap nam ik aan. Maar het liep anders. Het werd een lang samenzijn. 

De Camino van de Zinloosheid

 1. Op mijn eindeloze tochten kwam ik Prem tegen, nota bene vlak voorbij Sittard.

En we besloten samen te lopen vanuit zijn woonplaats. Prems eerste dag, mijn duizendste. Prem is niet zijn echte naam. Hij wil anoniem blijven en hij heeft een boek geschreven. Een boek ‘Dirk en Yoda’. Ik heb de titel veranderd in de Camino van de Zinloosheid. Na het lezen van Prems boek vond ik dat een betere titel. En de beste manier om anoniem te blijven maar toch mensen zijn boek te laten lezen is via mij, op weg zijnde naar nergens. Dat wil ik wel. Ik mag Prem wel ... Maar hij moet dan iedere keer wel een stukje overtikken van zijn heel ouderwets geschreven bladzijden. En ik heb alleen een rugzak en een telefoon om alles te bekijken. Dus het wordt een vervolgverhaal. Want ik ben niet zo snel. Deel vooral mijn stukjes, dat vindt Prem leuk. Dus binnenkort ... 

Het verhaal van Dirk en Yoda maar uiteindelijk ook het verhaal van Prem en mij. Een echt gebeurd verhaal in Nederland, België, Frankrijk en Spanje. De namen zijn echter niet onze echte namen.