Vanuit Sittard- Houthem, zaterdag 6 april 2019 ( Halfhartig leven, dit is het stomste in het leven. Voor altijd weg is het moment dat voorbij is. Yoda)

 Halfhartig leven, dit is het stomste in het leven. Voor altijd weg is het moment dat voorbij is. Yoda

3. Vanuit Sittard- Houthem, zaterdag 6 april 2019

Ik stond vroeg op en ontbeet in het klooster van de Karmelietessen. Voor 30 euro ex ontbijt, beddengoed en handdoek. Maar dat ben ik natuurlijk wel gewend. Lekker ontbijtje op de kamer en dan op stap. Ik besloot eerst even het pelgrimspad te volgen. Niet de snelste route naar Santiago maar wel mooi en ik hoef daar natuurlijk niet snel meer heen. Santiago is mijn tweede thuis. Mijn eerste huis is onderweg zijn. Ik mis de mis en het gezang van de zusters. Want ik weet dat je er lekker kan slapen maar het zingen van de zuster kan beter. Laat ik het lief zeggen. De Karmelieten zijn verwant aan Jan van het Kruis en de berg Karmel in in Israel. Ik koop nog snel even een boekje van Jan ter inspiratie. Om 9 uur loop ik naar buiten en volg de rood witte plakkers die ik al eerder op het gezellige marktplein had gezien. Sittard is een leuk stadje. Op pad. Het is wat grijs en miezerig. Ik loop Sittard uit richting Munstergeleen en kom door het Danikerbos. Het is mooi hier.

En nu al wat op en neer. Ondanks dat ik vroeg ben hier zie ik een pelgrim voor mij lopen. Althans dat denk ik, hij heeft in ieder geval een schelp achterop zijn rugzak zitten. Mijn lengte zo te zien. Best lang. Hij loopt aardig door. Ik denk hem niet in te halen maar dan slaat hij rechtsaf. Er blijkt een terrasje in het bos te zijn bij een voormalig boerderij. Maar hij gaat naar binnen. Zo warm is het nog niet. Ik ga ook naar binnen en het is er al gezellig druk met vooral Limburgers die hun zaterdag vieren. Mijn mede pelgrim zit aan een ruime tafel dus ik besluit er bij te gaan zitten. Ik vraag non-verbaal of het mag. Het mag. Al zie ik wel iets in zijn ogen van, ben ik net op pad, zit ik alweer met iemand opgescheept. Maar het kan mijn verbeelding zijn. Een mens verbeeldt zich heel wat tenslotte. Ik begroet hem en hij groet terug. Ik besluit het gesprek te openen met de vraag waar de reis naar toe gaat. Hij antwoordt met een prettige rustige stem. ‘Naar Santiago’. Hij kijkt mij schattend aan wat ik ervan vind. ‘Zo, toe maar, niet slecht’, reageer ik. ‘In één keer of in etappes?’. ‘In één keer als dat lukt’, grijnst hij. We zijn even stil en bestellen koffie bij de Limburgse juffrouw. Een abrikozenvlaai met slagroom, vertel ik haar. Nu kan het nog bedenk ik mij. De koffie en gebak in Nederland is duur maar wel goed. ‘Ik heet Cami’, zeg ik. ‘Prem’, zegt hij. Een naam die vragen oproept bij bij mij, gezien de witte huid en het donkerblonde haar van mijn tafelgenoot. Maar de vraag stellen zou onbeleefd zijn in dit stadium. Hij staat op en loopt naar de bar om te betalen. Daarna pakt hij zijn rugzak, een Deuter, en zijn stok. Hij heeft één stok. Hij zegt gedag, glimlacht vriendelijk en vertrekt. Ik vertrek snel achter hem maar zie hem de rest van de dag niet meer. Na een mooie wandeling kom ik aan in mijn overnachtingsplek, Houthem. Een prachtige kerk en een mooie omgeving. Een bijzondere barokke kerk. Met 5 sterren hotel en refugio. Tegelijkertijd. In de kerk met mooie plafonds ligt de heilige Sint Gerlach. Ooit een ridder, daarna een heilige kluizenaar. Onder zijn sacrofaag ligt zand dat natuurlijk vanzelf geweldige eigenschappen krijgt. Bijvoorbeeld voor planten die wat ziek zijn en zo. Je mag wat zand meenemen. En een leuke uitleg van de mevrouw aldaar over het mooie mozaïek in de stilteruimte.Daar ingecheckt in het pelgrimsverblijf. Zes bedden. En daar zie ik Prem weer. We begroeten elkaar, nog net niet als oude vrienden. We besluiten in het dorp iets eenvoudigs te eten. En hoe kan het anders, we raken aan de praat. Hij vertelt zijn reden om te gaan lopen. Hij verzorgde een oude man, een wijze man, die Yoda als bijnaam had. Omdat hij op Yoda leek in de Starwars films en vaak ook dat soort uitspraken had. Geen ander universum, gewoon net over de grens in België. Hij was privé verpleger van Yoda. Yoda was al behoorlijk lang ziek maar ontving nog wel mensen. Steeds minder. Maar op het laatst ook een apart geval. Dirk. Apart omdat die man zo eigenwijs en irritant was, vond Prem. Maar de gesprekken tussen die bezoeker Dirk en Yoda waren best heel interessant. En Prem ging die gesprekken opnemen met zijn telefoon en daarna in de avond uitwerken in zijn schrift. Prem was gefascineerd. Uiteindelijk overleed Yoda. Yoda was ziek en besloot te stoppen met eten. Zes weken lang zorgde Prem voor hem, liet hem wat drinken en hield zijn lippen nat op het eind. En ja, dat overlijden raakte hem enorm. Hij besloot te gaan lopen. Met het handgeschreven boekje. Daar wilde hij wat mee. Hierna gingen we terug naar ons kleine pelgrimsverblijf.